We zijn van El Chalten verder gereden naar El Calafate. Dat ligt aan het Lago Argentino. Het meer heeft een oppervlakte van meer dan 1.400 km² en wordt gevoed door de vele gletsjers die van de Andes komen. Langs het meer zie je de sneeuwbedekte bergen al ver in de achtergrond. ‘s Ochtends zijn we door onze gids, José Henrique, bij ons hotel opgepikt in zijn Toyota. Op naar de Perito Moreno! Een tocht van eerst 80 kilometer met de auto en dan nog een flink stuk lopen naar deze gletsjer. Tijdens de wandeling lopen we langs de Canal de los Tempanos (kanaal van de ijsbergen). Fantastisch gezicht om die ijsbrokken langs te zien glijden. Een rivier van ijs; wel 5 kilometer lang en op sommige plekken aan de voet wel 100 meter hoog. Je voelt je zo ontzettend klein bij dit natuurgeweld. Het ijs heeft allerlei verschillende kleuren, afhankelijk van hoeveel zuurstof dat er in opgeslagen zit.

De gletsjer schuift heel langzaam naar voren. Daardoor blokkeert het op een gegeven moment ook enkele zijtakken van het meer en vormt het een dam. Eens in de 4-5 jaar breekt het water, dat dan bijna 20 meter omhoog is gestuwd, door de dam heen. Dat schijnt een geweldig spektakel te zijn. Helaas was de laatste keer 2 jaar geleden. Na de lunch ging Stanley nog met de helikopter over de gletsjer. Niets voor mij, maar hij genoot er echt van. De rit duurde maar 15 minuten, maar hij had dat voor geen goud willen missen.

Een volgend hoogtepunt van onze reis was de boottocht naar Punta Bandera. Daar is de Upsala gletsjer (genoemd naar de Uppsala Universiteit in Zweden die hier de eerste onderzoeken deed). Deze gletsjer is een van de grootste ter wereld (zo’n 6.000 km²). Je mag er met de boot niet te dichtbij komen wegens het gevaar dat er stukken gletsjer afbreken. Ik kan hier geen genoeg van krijgen. Ruige natuur, de hoge pieken van de Andes, de stilte van het ijs, de wind die vanaf de pampa’s af en toe heel hard kan waaien. Puur natuur. De boottocht werd onderbroken voor een hele bijzondere wandeling. Speciale ijzers onder en toen lopend de gletsjer op. Je voelt de leeftijd dan wel! Het is voorzichtig lopen, balanceren en goed naar de gids luisteren. De oppervlakte is erg oneffen en af en toe diepe spleten waar je niet graag in terecht wilt komen. Maar het feit dat je op zo’n gletsjer hebt gelopen is wel heel bijzonder.

Na de boottocht zijn we ook nog een wandeling door een stuk oerbos gaan maken bij de Onelli gletsjer. Echt een hele andere wereld. Je waant je een beetje in de pre-historie. Geweldig!

Na El Calafate verbleven we enkele dagen in het Nationale Park Torres del Paine. Genoemd naar de 3 granieten torens (Torres) die bijna 3 kilometer loodrecht omhoog schieten. Naast deze 3 torens ook de Paine Grande, een massale berg van meer dan 3.000 meter hoog. Vanuit het hele park zie je de 3 ruige, bijna Gotische torens. In dit fantastische park vind je ongelooflijk veel natuur. Lama’s (die noemen ze hier guanaco), vossen, en op grote hoogte zagen we condors overvliegen. Het park heeft heel veel meren en watervallen. Er lopen wegen door het park, maar het beste is toch om te gaan wandelen. Dat hebben we op beide dagen dan ook gedaan. De eerste dag naar de Lago Grey gletsjer. Helaas kun je die alleen van een afstand bekijken op een uitzichtpunt, maar de wandeling daar naartoe, de langszwevende ijsbergen die van de gletsjer zijn afgebroken, de intense stilte om je heen, maken dit tot een belevenis. Op de tweede dag hebben we een wandeling gemaakt naar de Salto Grande, een waterval precies tussen de Norderskjöld en Pehoé meren. En overal die 3 granieten torens die over je lijken te waken.

Het laatste stuk van onze reis voerde naar Punta Arenas, een havenstad aan de Straat Magellaan. Wederom een hoogtepunt van onze bijzondere reis; het was moeilijk maar vier punten te selecteren. Punta Arenas is ooit bij toeval ontdekt door de Portugese zeeman Magellaan op zijn reis rond de wereld. Zijn schip raakte door een storm uit koers en zo wist hij uiteindelijk de route naar de Stille Oceaan te vinden. Gelukkig voor ons geen verrassingen! Kuoni had alles perfect geregeld en er was ook ruimte op onze reis om wat zijstapjes te doen. Zo gingen we onderweg eerst vanuit het Nationale Park Torres del Paine naar de Cueva del Milodón. Een groot grottencomplex waar ruim 100 jaar geleden de resten zijn gevonden van een reusachtig dier uit het Pleistoceen. In dit gebied hebben ze overal mooie namen voor de dingen die ze in de natuur zien. Zo bewaakt een grote rots de ingang naar de grotten. Die rots heet De Stoel van de Duivel. Het lijkt inderdaad op een stoel, maar het verhaal vertelt niet of de duivel er op gezeten heeft.

Nog best wel een flinke rit daarna naar Punta Arenas. Gelukkig verharde wegen en het is er echt niet druk. Ja, met schapen! Overal schapen. Dat is ook een van de redenen dat Punta Arenas eind 19e eeuw welvarend werd. De Engelsen importeerden schapen (van de Falkland Eilanden) en richten grote “farms” op. Daarnaast was Punta Arenas een drukke haven voor de schepen die door de Straat Magellaan gingen. Toen was er namelijk nog geen Panama Kanaal. Vanuit Punta Arenas kun je Vuurland zien liggen, maar je hebt al het gevoel dat je heel zuidelijk zit.

In Punta Arenas natuurlijk ook naar het standbeeld van Ferdinand Magellaan. Daar opgeklommen om de voet van de indiaan op het monument aan te raken. Het schijnt dat als je de voet van de indiaan aanraakt, je ooit nog eens terugkomt naar Patagonië. Wie weet!