Onze reis begon en eindigde in de hoofdstad van Peru: Lima. De salsa-achtige muziek die overal te horen was, deed ons goed beseffen dat we in Zuid-Amerika waren. Ondanks de vrolijke muziek, vonden wij Lima niet heel memorabel. Verkeersregels leken niet te gelden wat resulteert in een constante chaos om je heen. De reden dat het toch een hoogtepunt was, waren de culinaire hoogstandjes die we mochten ervaren. Vanuit Nederland hadden we een reservering geplaatst bij het prijswinnende restaurant Astrid y Gastón. Gelegen in de wijk Miraflores, wat met de vele restaurantjes sowieso al een gezellige omgeving was. De vissoep die ik vooraf had was fantastisch, en ook de ‘ceviche van de liefde’ (zeevruchten gemarineerd in citroen) voldeed aan mijn hooggespannen verwachtingen. Gekeken naar de gezichten van mijn reisgenoten genoten ook zij volop van hun gerechten. Een zeer smakelijk begin van onze reis.

Eén van de grootste mysteries op aarde zijn toch wel de Nazcalijnen: gigantische geogliefen die vooral vanuit de lucht goed te zien zijn. Vele archeologen hebben zich al gebogen over het vraagstuk en hoewel het nu aardig duidelijk is hoe de Indianen rond het jaar nul de lijnen in de aarde hebben gemaakt, is het nog steeds gissen naar het waarom. Fascinerend is het sowieso en de jongens en ik wilden ze graag vanuit het vliegtuig zien. Alice had geen vertrouwen in het vliegtuigje en bleef beneden. Sommige figuren waren toch wat moeilijk te onderscheiden, maar we zagen onder andere de aap, de condor, de kolibrie, de spin en een soort alienachtig figuur.

27km buiten Nazca hebben we ook nog het Necropolis de Chauchilla bezocht. De stad der doden: duizenden graven, waarvan er een paar gerestaureerd zijn, met daarin nog volledige mummies. Door de droogte en de inpaktechniek met zout en katoendoeken zijn deze goed geconserveerd. Botten, schedels, kleding, scherven van potten, ondanks dat de meeste van de graven al lang geleden geplunderd zijn was er genoeg te zien. Joris, die jaren terug een periode had dat hij archeoloog wilde worden, waren we al snel kwijt. Die hadden we rustig achter kunnen laten zonder dat hij het in de gaten had. 

In Cuzco ontstond er een tijdelijke tweedeling in ons reisgezelschap. Onze jongens zagen gouden kansen in deze stad, om na twaalf dagen met hun ouders, op te trekken met leeftijdsgenoten. Cuzco is zeer geliefd onder backpackers en kent een nachtleven dat Piet-Hein en Joris wilden ontdekken. Alice en ik hebben hen twee dagen lang amper gezien. Dat gaf ons wel de kans om de vroegere Incahoofdstad te ontdekken zonder rekening te hoeven houden met locaties die de jongens als saai bestempelen.

De stad was tot 1533 het culturele centrum van het Incarijk waarin onder andere vele tempels gebouwd waren in de typische Incastijl van grote en kleinere stenen die perfect op elkaar aansluiten. In dat jaar veroverden de Spanjaarden de stad en verwoestten zij vele gebouwen. Veelal lieten zij de basis van de Incamuren staan en bouwden daar bovenop hun eigen kerken en kloosters. De Spaanse bouwstijl was echter niet berekend op de vele aardbevingen die in het gebied plaatsvinden, waardoor de Incastijl overeind bleef en delen van de koloniale bouwwerken verloren ging. In de stad kun je nog voorbeelden zien en de precisie waarmee de Incamuren zijn gemaakt is zeer indrukwekkend. Ook de kathedraal is prachtig, maar Alice vond de kerk la Compañia de Jesús mooier. Dit kwam met name door de vergulde achterwand achter het altaar. Vol met beelden, schilderijen, ornamenten en verdere decoratie.

Al waren de activiteiten heel anders, zowel Piet-Hein en Joris als Alice en ik vonden de tijd in Cuzco net te kort. Echt een aanrader.

Al was de reis door de heilige vallei naar de Machu Picchu ook zeker geen straf! Wat een groene, geweldige omgeving met de bergen van het Andes gebergte rondom ons. Met de trein en de bus legden we de reis af. Toen de Machu Picchu in beeld kwam besefte je wel waarom dit een toeristische trekpleister is. Extra bijzonder vind ik dat het pas 100 jaar geleden ontdekt is. We gingen eerst naar de Wayna Picchu (jonge top), want vanaf daar had je een goed uitzicht over de Machu Picchu (oude top). Omdat er maar 400 mensen per dag de Wayna Picchu op mogen, waren we blij daar bij te horen. De klim omhoog maakte ons echter minder blij. Het was zwaar. Heel zwaar. Op sommige punten moesten we onszelf goed vasthouden aan de stalen kabels, maar het cliche: het is het echt waard. Een fantastisch uitzicht over de ruïnes van de oude Incastad en de groene dalen. Eenmaal weer beneden vertelde onze privégids ons alles over de stad en de geschiedenis. Tot we afgeleid werden door een groepje lama’s die rustig om zich heen keken. Uit Kuifje wisten wij dat lama’s ver kunnen spugen en gelukkig waren wij het niet die geraakt werden! Die arme Japanner…