Onze verkenning van Beijing startte in het Jingshan park waar we vanuit het WanChun paviljoen uitzicht hadden op de Verboden Stad. Het mooie was ook dat we daar achter de moderne stad zagen liggen, wat een bijzonder contrast opleverde. We zijn vervolgens naar de zuidkant van de Verboden Stad gegaan om naar het plein van de Hemelse Vrede te gaan. Het plein is 800 meter lang en 500 meter breed. Ons werd verteld hoeveel voetbalvelden dat zijn, maar dat zijn we vergeten. Wel zouden er een miljoen mensen op passen. Is toch mooi 1% van de Chinese bevolking! Gelukkig was het een stuk rustiger dan dat, maar er stonden wel heel veel Chinezen in de rij voor het mausoleum van Mao Zedong. We liepen naar de Tianamen (de poort van de Hemelse Vrede) dat met het portret van Mao er op zit heel herkenbaar is van alle foto’s en tv-beelden over Beijing. Achter de poort begint de uitgestrekte en indrukwekkende Verboden Stad. De kleurrijke paleizen met bijzonder gedetailleerde schilderingen, de bronzen beelden en de ingenieus bewerkte stenen muren en trappen, hielden ons uren lang bezig. Wat een rijkdom!

Na Beijing en Xi’an reisden we per vliegtuig verder naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet. Natuurlijk hadden ook wij gehoord over de onderdrukking van de Tibetanen door de Chinezen, en gevoelsmatig staan we aan de kant van de Tibetanen, maar dat is een apart gevoel als je net dagenlang de vriendelijkheid van de Chinezen hebt meegemaakt in hun fantastische land. Eenmaal geland en door de gids naar Lhasa gebracht, was het vooral zaak goed te acclimatiseren. Op 3650 meter hoogte zit er veel minder zuurstof in de lucht, waardoor elke vorm van inspanning je al zwaar valt. Met name Janine had het zwaar en voelde zich licht in haar hoofd. Even rustig aan doen dus. Maar wat een omgeving! Waanzinnig mooi. De besneeuwde bergen om je heen, de overal wapperende gebedsvlaggetjes, het oude Lhasa met haar smalle straatjes, gekleurde houtsnijwerken en bedrijvigheid. Maar vooral ook de niet voor niets op de werelderfgoedlijst staande Potala (voormalig winterpaleis), Norbulingka (zomerpaleis) en Jokhangtempel (heiligste tempel van allemaal) waren de drie hoogtepunten van onze dagen in Lhasa.

Toen we thuis met onze reis bezig waren en we de naam Shangri-La tegenkwamen begon Harm het gelijknamige lied van Gerard Joling te zingen. Daarna werd dat natuurlijk de grap en Lian en Harm hebben de hele vakantie al dat lied in hun hoofd en zingen het te pas en te onpas. Tot vermoeiens toe! Logisch dus dat we zeker ook Shangri-La wilden bezoeken. Voor 2001 stond het bekend als Zhongdian, maar mede ingegeven door het willen trekken van meer toeristen, is de naam veranderd naar Shangri-La. Het aardse paradijs uit het boek Lost Horizon van James Hilton dat hij in 1933 schreef. Het was inderdaad relatief druk in Shangri-La, maar vanwege de kou op 3000 meter hoogte was het ook weer niet heel druk op straat. We bezochten onder andere het Ganden Sumtseling Klooster dat niet ver buiten de stad ligt en hier werden ook Lian en Harm eindelijk stil. Er leven nog steeds zo’n 700 monniken die in hun rood met oranje gewaden gebeden prevelen. En ondanks dat het klooster na verwoestingen opnieuw is opgebouwd, is dat in de originele stijl gebeurd en is het zeer indrukwekkend. Het geduld dat nodig is geweest voor het aanbrengen van de details is gigantisch. Heel knap gedaan. Vanaf het dak tenslotte heb je ook nog eens een prachtig uitzicht over de vallei. 

Na het bekijken van vele kloosters, tempels en gebouwen de afgelopen weken vond Lian het tijd voor wat andere activiteiten. In Yangshuo, een dorpje met veel water en groen, kon dat perfect. We hebben gefietst, gezwommen, gekeken naar het vissen van de lokale bevolking (met aalschovers!), rond gesjokt over het marktje en gewandeld naar de rijstvelden die hoog tegen de bergen zijn aangelegd. In de wijkjes wat verder van het centrum af konden we ook binnenkijken bij de lokale bevolking. Geheel ontspannen hebben we hier 3 dagen doorgebracht.