Een dag na onze aankomst in het prachtige, kleurrijke Kuching, hebben we direct een lange reis moeten maken richting Batang Ai National Park. Bij aankomst bij het grote stuwmeer midden in de jungle waren we direct de vermoeiende reis vergeten: wat een fantastisch plaatje, niet met woorden te beschrijven! We gingen met bootjes de jungle in om de befaamde Ibans te bezoeken, de lokale stammen die vroeger bekend stonden als 'Koppensnellers'. Gelukkig doen ze daar nu niet meer aan, we zijn zelfs samen met ze gaan schieten met blaaspijpen!

In Nederland hadden we al contacten gelegd met een organisatie die hier op Borneo heel actief is om de natuur te beschermen. We kwamen daardoor in gesprek met Colin, een Brit die voor die organisatie werkt. Geweldig om te zien hoe hij nu al meer dan 35 jaar vecht om het oerwoud op Borneo te beschermen. De regering van Borneo is meer geïnteresseerd in de oliewinning en schenkt veel te weinig aandacht aan de waardevolle natuur van Borneo. Het is maar goed dat er mensen als Colin zijn.

Een totaal ander omgeving, alhoewel ook nog altijd in de jungle en de kleine bootjes zie je ook weer overal. In Mulu gaan we uiteraard de spectaculaire grotten bekijken. Welke ons het meest is bijgebleven? Zeker weten Deer Cave! Over de ingang waren Richard en Myrna het al snel eens, de bek van een eng monster, daar leek het nog het meeste op. De grot zelf was erg mooi, maar het meest bizarre was toch wel de 'Bat Exodus'. Bij zonsondergang (rond 18.00 uur) vliegen grote groepen vleermuizen (miljoenen!!) de grot uit, op zoek naar voedsel. Vanuit het observatorium geeft dit een wonderlijk schouwspel, gelukkig zaten we ver genoeg van die enge beesten af!

Een van de vele hoogtepunten tijdens onze trip was het zien van de Rafflesia, de grootste bloem ter wereld. We hadden te horen gekregen dat we in de goede bloeiperiode op Borneo waren, maar je bent bijna altijd afhankelijk van de lokale bevolking. Wij dachten dat het oude mannetje, die aangaf op zijn landgoed de mooiste Rafflesia van de omgeving te hebben, zou overdrijven. We hebben geen vergelijkingsmateriaal gehad maar een bloem van 45cm in doorsnee, daar worden zelfs de grootste bloemenhaters stil van! En op dezelfde dag liepen we ook nog over een 'canopy trail', op 40 meter hoogte over hangbruggen tussen de oerwoudreuzen in....!

Inmiddels hadden we al zoveel moois gezien, terwijl we verwacht hadden pas in Sandakan (uiteraard met het Sepilok Oerang Oetan Centre als must see) de mooiste momenten mee te maken. Dat klopte ook, maar hier werd ons ook duidelijk dat je als toerist mooie plekken ziet maar dat Maleisië/Borneo onder grote natuurdruk staat. De randen van de jungles worden flink bedreigd door o.a. palmolieplantages, illegale houtkap en wat niet allemaal meer! Voor onze kinderen was dit een goede wake-up call: misschien kunnen zij later met hun kinderen hier niet meer van genieten! Dat wordt alleen maar versterkt in het opvangcentrum voor de Oerang Oetans, waar je geconfronteerd wordt met de noodzaak van zo’n centrum. Na het bezoek zijn we weer op de boot gestapt, ditmaal naar de regio Sukau, een tocht waarbij we o.a. neusapen, hornbills (neushoornvogels), kingfishers (ijsvogels) en diverse andere mooie beesten hebben gespot.

De reis was een reis om nooit te vergeten, wat een prachtige natuur biedt de aarde ons toch! Echter wordt deze natuur flink bedreigd door de mens. Gelukkig hebben we ook allerlei (inter)nationale instanties gezien die proberen te zorgen voor behoud van de flora en fauna. Één ding is zeker: Myrna en Richard zullen ook hun steentje bijdragen, want zij willen zeker nog eens terug!