Met een Peter die blij was dat hij weer grond onder zijn voeten had en de goedkeuring om Egypte binnen te komen van de erg trage douanebeambten, vertrokken we naar het Mövenpick Resort & Spa in El Gouna, Hurghada. De ideale uitvalsbasis voor onze vakantie, zo direct bij de rode zee. Thuis in Apeldoorn hadden we al een duikkeuring laten verrichten door de arts, zodat we er zeker van waren dat we onder water mochten. Altijd fijn om te horen dat we fit en gezond zijn! Ook hadden we ons al verdiept in de theoretische kant van het duiken. Een goede voorbereiding is het halve werk.

De dag van aankomst brachten we door op de pleinen en in de winkeltjes van het centrum, en later in het resort. Het was erg warm die dag, maar niet zo drukkend warm als het in Nederland wel eens is. Bijzonder was ook de lucht: intens blauw. Echt prachtig. ’s Avonds vanaf het strand naar een mooie zonsondergang gekeken. Met lichte spanning in de maag gingen we naar bed: zouden we het duiken wel onder de knie krijgen?

Onze onrust van de vorige dag of wij het duiken onder de knie zouden krijgen was ongegrond. Ja, dat kregen we! Niet direct, want het was behoorlijk pittig, maar na veel oefenen en geduld mochten we na proefduiken in ondiep water, onze eerste echte duik maken. De duikuitrusting was elke keer weer een beproeving: in het pak, vest om, gewichten in het vest, een riem met gewichten, en dan met de flippers en de duikbril in de hand naar het water lopen. Erg onhandig en zwaar. Bij de zee gekomen deed je dan ook nog de fles op de rug, duikbril op en in het water de flippers aan. Maar dan… viel het gewicht weg en voelde je je vrij. Tijdens de lessen hadden we geleerd hoe we moesten ademen, hoe we door de druk te veranderen omhoog en naar beneden konden, welke seinen we elkaar moesten geven onder water en wat te doen in een noodgeval. Tijdens de eerste duik moesten we laten zien dat we echt al die zaken onder controle hadden. Stiekem wilden we toen al graag om ons heen kijken, maar de focus op techniek was natuurlijk wel belangrijk. Onze instructeur Ian (een Engelsman) gaf tenslotte zijn goedkeuring en toen mochten we genieten van de kleurrijke onderwaterwereld. Prachtig helderrood koraal en vele grote en kleine vissen die je van dichtbij kunt bestuderen. We hadden vaak momenten dat we druk gebaarden om de ander op iets moois te wijzen, maar door het gebaren was het tafereel dan al verstoord. Daar hebben we eenmaal boven water nog erg om moeten lachen.

Na vier dagen alleen maar bezig te zijn geweest met het duiken hadden we besloten om een dag naar Luxor te gaan. In Luxor is zo veel te bekijken dat je wel meerdere dagen kunt vullen, dus wij beperkten ons tot twee van de hoogtepunten: de Karnak tempel en de Vallei der Koningen. Wat voelden we ons nietig naast deze gigantische bouwwerken. De Karnak tempel is ook niet één bouwwerk, maar een verzameling van meerderen. De grote zuilenzaal (hypostyl) heeft nu geen dak meer, maar de grootte van de zuilen en de versieringen die ook na 3000 jaar nog steeds zichtbaar zijn, geven ons het gevoel hoe overweldigend het moet zijn geweest. We bewonderen de vele hiërogliefen en het spel dat de zon op de zuilen speelt. Na nog een tijdje rondgewandeld te hebben met onze gids, lopen we ook een rondje rond de gelukskever: onze wens zal dan uitkomen is de overtuiging.

We reisden verder naar de Vallei der Koningen. In dit gebied wordt nog steeds archeologisch onderzoek gedaan en de verwachting is dat er meer tombes gevonden zullen worden. In 1922 werd door Howard Carter het graf van Toetanchamon gevonden. Toetanchamon is een wereldberoemde farao, maar vooral omdat zijn graf vrijwel ongeschonden werd gevonden. De vele kunstvoorwerpen die er werden gevonden zijn nu te bekijken in het Egyptisch museum in Cairo. Ook zonder die voorwerpen is de tombe echter indrukwekkend. De schilderingen, hiërogliefen en grootte van de gangen en hallen zorgen voor een nog dieper ontzag voor de vroegere vaklieden. Ontzettend knap hoe dit gebouwd is.

Je moet wel erg wennen aan de mensen die je aanklampen en iets van je willen of iets voor je willen doen. Gelukkig word je na een tijdje heel bedreven in het zeggen van ‘la shukran’. Dat betekent ‘nee, dank je’ en dat werden dus snel onze favoriete woorden.

We zijn verslaafd: verslaafd aan de onderwaterwereld. De rest van de dagen hebben we veelal onder water meegemaakt. Met de boot de zee op om weer een nieuw deel van de zee(bodem) te ontdekken, uitrusten op het dek, en genieten van de omgeving ook boven het wateroppervlak. We raakten aardig bedreven in het duiken en zijn van plan om dit snel nog eens te gaan doen. Peter gaf al aan dat hij bereid was om langer te vliegen nu hij wist dat de beloning zo veel voldoening gaf. Een geweldige vakantie!